Özdemir Bayraktar belgeseli Türkiye’yi aynı salonda birleştirip, buluşturdu
Toygun ATİLLA
Hadımköy’deki Baykar tesislerine girdiğimde birinci dikkatimi çeken gazeteciler oldu. “Muhalif” olarak tabir edilen gazeteciler. Kimler yoktu ki, Murat Uzman, Doğan Şentürk, Barış Terkoğlu, İsmail Küçükkaya, Güney Öztürk, Hasret Gürses…
Sonradan öğrendim ki, davetliler ortasında bulunan Barış Pehlivan yurt dışı yasağı kalktığından ötürü uzun müddettir göremediği kızı Alya’yı görmek için İtalya’ya gittiğinden ötürü gösterime katılamamış, tekrar Nevşin Mengü de bir mazeretinden dolayı davetli olduğu halde gelememiş.
Bir öbür yanda ise Ergenekon, Balyoz mağduru isimler vardı. Emekli generaller Ahmet Yavuz ile Ergin Saygun, emekli Albay Mustafa Köseoğlu şahsen gösterime gelenler ortasındaydı. Elbette yalnızca salonda değillerdi. Biraz sonra görecektik ki, belgeselde kendilerine mikrofon uzatılanlar ortasındaydılar.
Tüm bu davet listesi tesadüf değildi. Bu, şuurlu kurulmuş bir fotoğraftı.
Belgesel başladığında ise bir an vardı ki, tüylerim diken diken oldu.
Bir operasyon…
Mayın…
Patlama…
Komutan Yarbay Melih Gülova şehit düşüyor. Şehit haberleri peş peşe geliyor. Dokuz meskene ateş düşüyor.
Özdemir Bayraktar günlerce konuttan çıkamıyor.
“Melih Yarbay bu ülke için canını verdi. Bize bundan sonra uyku haram”
Yürekleri dağlayan bir cümle, bir ağıt değil…
Bu bir karar anı.
O cümle, İHA’ların teknik olarak başlangıç cümlesi değil lakin ahlaki bir başlangıç noktası…
Özdemir Bayraktar’ın belgeselinde dostları, arkadaşları, bilim insanları, akademisyenler, askerler, kardeşleri ve evlatları konuştu.
Tüm anlatılardan bana kalan, “Sert lakin dobra, hakperest ve adil birebir vakitte da merhametli”
Tanıdığım Selçuk Bayraktar’da babasının oğlu idi. Belgeseli izlerken bunu düşündüm.
FETÖ kumpaslarında cezaevinde yatan generalleri birinci ziyaret edenlerden biri. Hastane koridorlarında dostlarını bekleyen biri. Dağın başındaki askeri üste askerlerin su taşıdığını görünce kuyu açtırmak isteyen biri…
Bu ayrıntılar bir şirket yahut PR kıssası değil tüm bunlar bir karakter ve vicdan kıssası…
Belgeselde konuşan Selçuk Bayraktar babası ile kurduğu bağ ile ilgili konuşurken Cem Karaca’nın müziğinden nakaratları söylüyordu: “Sevda kuşun kanadında, incitirsen tutamazsın”
Özdemir Bayraktar’ın öyküsü de bu…
Çamurun içinde, atölyenin yağ kokusunda, bürokrasinin sert duvarlarında yoğrulmuş bir sevda…
Belgeselde çok net bir ayrım da var.
Devlet içindeki dirençle uğraş eden birebir vakitte askerle omuza omuza çalışan bir Özdemir Bayraktar…
İki yıl bekletilen imzalar, verilmeyen kameralar, engellenen test uçuşları…
Tüm bunlara karşın devlete küsmeyen bir adam, askerle kurduğu bağı örselemeyen bir vatan aşığı…
Patronlar Dünyası’nda Selçuk Bayraktar ile bugüne kadar yapılmış en kapsamlı söyleşiyi geçtiğimiz hafta okudunuz.
Bugün babası Özdemir Bayraktar’ın anısına yapılan belgeselin galasında da gördüm ki, Selçuk Bayraktar bu galayı yalnızca bir anma günü olarak kurgulamamıştı.
Selçuk Bayraktar bugünü tıpkı babası kadar tıpkı kendisi kadar sert ve gerçek yapmıştı.
Fakat o Selçuk Bayraktar bugüne kadar kimsenin gerçekleştiremediği, bir şeyi gerçekleştirdi.
Birleştirici bir Türkiye fotoğrafını sahneye koydu.
Beyler, bayanlar tahminen farkındasınız tahminen değilsiniz ancak bu fotoğrafın ne kadar değerli olduğunu yıllar sonra çok daha uygun anlayacaksınız.
Bu sorun siyasi bir kamplaşma problemi değil. Bu sorun üretme sıkıntısı. Bugünkü salonda o lisan vardı.
Sağlık problemlerimden dolayı bugün o salonda çok fazla duramadım. Keşke kalabilseydim…
Eve dönerken, düşündüm…
Özdemir Bayraktar’ı bu kadar birleştirici yapan şey, teknolojik muvaffakiyetleri mıydı ? Elbette ki hayır…
Tüm başarılardan öte samimiyetiydi, vicdanıydı…
O şehit haberinden sonra söylediği cümle aklımdan gitmiyordu: “Biz bundan sonra uyku haram”
Ya o gazi astsubayın kelamları… Onu o gün bir tek Özdemir Bayraktar anımsamıştı.
Cem Karaca’nın dizeleriyle bitireyim.
“Sevda kuşun kanadında”n
Belki Özdemir Bayraktar’ın öyküsü de tam olarak buydu.
Kırılgandı, riskliydi, inatçıydı.
O kuş uçtu…
Bugün ise birebir salonda Türkiye onun için oradaysa, bugün izlediğimiz yalnızca bir belgesel gösterimi değildi.
patronlardunyasi.com
